त्यांच्या मायेच्या सावलीत आम्ही वाढलो. त्यांचा दरारा त्यांच्या डोळ्यातून, वागणुकीतून व्यक्त व्हायचा. रात्री उशिरापर्यंत देवळातल्या नाटकांना जायचे झाल्याससुद्धा भाऊंची परवानगी लागायची, ठरावीक वेळेत यायचे आदेश मिळायचे आणि आम्ही येईपर्यंत त्यांचे वाट पाहणे असायचे. शाकाहाराकडे ओढले गेलेले भाऊ, जंगलाकडे ओढा असलेले भाऊ आणि राजकारणी, लेखक, कलाकारांसमवेत चर्चेत रममाण झालेले भाऊ.

... तेव्हाच मला समजले की भाऊसाहेब हे एक अजब रसायन आहे. पंधरा मिनिटांपूर्वीच एकमेकांबरोबर संघर्ष झालेल्या दोन व्यक्‍ती आता एकत्रपणे मासेमारी करीत होत्या. माझ्यासाठी हा अनुभव नवीन होता. राजकारणात संघर्ष असतो, परंतु या संघर्षाला व्यक्‍तिगत विद्वेषाची झालर असता कामा नये, ही बाब भाऊसाहेबांनीच माझ्या मनावर कोरली. आजही ही गोष्ट चिरकालीन माझ्या स्मरणात आहे व याचे श्रेय कोणतीही कमीपणा न बाळगता भाऊसाहेबांना मी देतो.